Ode is een ode aan de aubergine. De aubergine zit in dit kookboek in ieder gerecht. Ik ben bevooroordeeld, want ik ben al fan, maar dit kookboek is nadrukkelijk voor lovers en haters. Al weet ik niet of je haters aubergine moet voorzetten in een poging om ze van gedachten te doen veranderen, dat pakt niet altijd goed uit. Al zal dat aan de recepten in Ode niet liggen.
Kerst kwam vroeg dit jaar voor mij, ik kreeg een pakje van Microplane vol met de nieuwste raspen uit de black sheep serie, maar ook een dunschiller, een kruidenmolen, een grove rasp voor over een kom. Terwijl ik de pakjes uitpakte bleef ik opgewonden geluiden maken, zoals ik al zei het was net kerst. Aangezien er nog genoeg mensen zijn die hun verlanglijstje voor de feestdagen in orde aan het maken zijn, ga ik je hier wat vertellen over de verschillende raspen en wat ik er van vind.
Wat ik at in een jaar (en aanverwante gedachten) is geschreven door Stanley Tucci. Ik moet zeggen dat ik heel blanco deze recensie in ging, want ik herkende de beste man helemaal niet als acteur, terwijl hij nota bene in Julie en Julia zit – een film die ik erg leuk vind – en in de Devil wears Prada. Wat ik wel wist is dat hij een TV-serie heeft waarin hij al etend Italië rondreist, Searching for Italy. En hij heeft een pannenlijn in samenwerking heeft met Greenpan, een samenwerking die ook in dit boek voorbij komt. Kortom, een link met eten is er zeker, maar is dat genoeg basis voor een boeiend boek?
Het is alweer een tijd geleden dat ik voor het laatst een kookboek over de Chinese keuken recenseerde. De meeste kookboeken zijn of breed Aziatisch georiënteerd of Koreaans. Het laatste Chinese kookboek was denk ik Chinees! van Suzie Lee en de geweldig goede kookboeken van Fuchsia Dunlop. Een auteur die zoveel weet over de Chinese keuken dat ze nu niet alleen een autoriteit is in het Westen, maar ook in China zelf. Zij concentreert zich vooral op de Sichuan keuken, maar er is meer, veel meer.
Het is het pomoenseizoen en ik dacht dat er op Lauriekoek al lang een recept voor pompoenijs stond, maar dat bleek dus helemaal niet zo te zijn. Nu dus wel! Misschien is het een ideeetje voor je kerstdiner? Iedere gang iets met pompoen? Het ijs laat zich uitstekend combineren met een blondie of brownie.
Bakken met Barbara is een verzameling van de beste recepten van Barbara Serulus. Ze heeft een populaire rubriek in de Vlaamse krant De Standaard. Die krant lees ik niet vaak, maar de recepten van Barbara lees ik wel graag. Daarom is het goed nieuws dat dit kookboek of bakboek er nu is.
Als er een fenomeen is dat een geschiedenis heeft dan is het wel drankgebruik en de daarbij horende gevolgen. Ooit keek ik een documentaire over alcohol en daarin zei een voedingswetenschapper dat als alcohol nu zou worden uitgevonden, het nooit toegestaan zou worden. Met terugwerkende kracht verbieden gaat niet, het is geprobeerd, maar de geest gaat nooit meer terug in de fles. Al moet ik zeggen dat dit boek bijzonder vermakelijk leesvoer is, of je bij het lezen ervan een drankje met of zonder alcohol drinkt is geheel aan jou.
Voor het boek Proeven van Frankrijk heb je wel een koffietafel nodig of een stel sterke bovenbenen. Het is denk ik niet het dikste boek wat ik heb gerecenseerd op Lauriekoek maar zeker wel het grootste. Dit boek is 3,1 kilo schoon aan de haak. Al gaat het in de recensie niet alleen om de omvang, maar ook om de inhoud en die is heel erg geschikt voor Francofielen of mensen die nader kennis willen maken met de Franse keuken.
Nu ik de studenten van kookboekentips heb voorzien is het tijd voor kookboeken voor kinderen. Toch weer een heel ander publiek dan de studenten. Hier is het belangrijk dat niet alleen de kinderen maar ook de volwassenen het een leuk kookboek vinden. De volwassene is toch meestal diegene die het kind van het kookboek voorziet. Ik dacht dat ik vrij recent nog een blogpost over kookboeken voor kinderen had geschreven, maar vrij recent is alweer 5 jaar geleden. Er zijn in de tussentijd weer een hoop leuke kookboeken uitgekomen.
In De mango van Mao vind je verhalen over allerlei soorten fruit, waaronder de mango, die een totale gekte veroorzaakte. Verteld vanuit cultuur historisch perspectief.
Ik weet niet welk keukenapparaat met een stekker eraan het populairste is, de slowcooker of de airfryer. Ze ontlopen elkaar niet veel, sterker nog ik denk dat veel mensen beide apparaten in huis hebben. De stroom kookboeken voor de slowcooker kwam wat langzaam op gang, maar er is steeds meer keuze. Het slowcooker kookboek is geschreven door Poppy O’Toole, beter bekend als Poppy Cooks is een van de meest recente in dat rijtje.
Laatste reacties