Goede timing deze blogpost over het kookboek Mezze. Zo vlak na mijn blogpost over de ingrediënten die echt bij het Midden-Oosten horen en waar je ze kunt vinden. Niets is treuriger dan ingrediënten die niet gebruikt worden en langzaam staan te verpieteren in de voorraadkast. Buiten dat is er niets leukers dan uit je culinaire comfortzone komen en iets proberen wat je nog niet eerder hebt geprobeerd.
Ingrediënten uit het Midden-Oosten, de meeste vragen die aan mij worden gesteld gaan daarover. Eerst komt er meestal een vraag om vast te stellen of ik er iets van weet en daarna komt er soms een stortvloed. Welke winkels? Welk merk? Hoe weet ik of het kwaliteit is? Of ik niet bedonderd word? Waarom heeft de supermarkt product “x” niet? Stuk voor stuk heel interessante vragen waarop ik soms het antwoord weet, soms gedeeltelijk en soms niet. Maar wat ik weet wil ik best met jullie delen.
De dagen worden weer langzaam korter. De bladeren vallen van de bomen. Oktober is mijn favoriete maand, want dat betekent ook dat er komende tijd veel kookboeken verschijnen. Soms zijn dat ook boeken die bijvoorbeeld helemaal gewijd zijn aan kerst of koken voor veel mensen. Ik heb het idee dat een vegetarische feestmaaltijd steeds meer ingeburgerd raakt, 10 jaar geleden waren er ook vegetarische opties. Minder mensen kozen er toen voor, nu is dat heel anders. Tijd dus voor Vega Feest.
Het zal vast geen geheim zijn dat ik van de Indiaanse keuken houd. Veel gerechten maak ik compleet zelf, maar voor currypasta of chutney koop ik wel eens een potje of zakje. Sommige mensen zullen het ongetwijfeld vals spelen vinden, of vinden dat ik nu geen echte “culi” meer ben maar daar haal ik mijn schouders over op. Nu viel het mij laatst op dat er een nieuw merk bij is gekomen. Geeta’s.
Als er een snack was waarvan ik had gedacht dat er nooit een vegetarische versie zou komen, is het wel de roze koek. Veel mensen weten niet eens dat hij niet vegetarisch is. Toch heeft Donny Craves een vegetarische en zelfs veganistische versie van dit iconische koekje weten te ontwikkelen. Gemaakt van biologische ingrediënten. Ik wilde hem dus heel graag proberen.
Er is een tweede boek uit van Gill Meller. Gelukkig hoef ik zijn naam niet uit te spreken want ik weet nog steeds niet of ik nou Gill moet Djill moet zeggen. Zijn vorige boek Gather was voor mij een aangename verrassing, dus ik was heel benieuwd naar dit tweede boek, Time. De ondertitel is “een jaar en een dag in de keuken” in 120 recepten gaan we in dit boek door de dagen en de seizoenen.
Gisteren deed ik mijn boodschappen voor het eerst in een heuse SRV wagen, ook wel bekend als De Blauwe Tomaat. Dit is niet zomaar een SRV wagen, dat doet de naam ook al wel een beetje vermoeden. Het doel van de Blauwe Tomaat is om voedsel te verkopen dat anders wordt weggegooid en (uiteraard) tegen eerlijke prijzen, zodat iedereen voor zijn of haar boodschapjes bij de Blauwe Tomaat terecht kan.
Konijnenvoer. Iedere vegetariër of veganist kent die term. Die vaak wordt gebruikt om alles wat je “nog wel” kan eten af te doen als zielig hoopje groen. Het is grappig genoeg ook de naam van een nieuw veganistisch restaurant in Arnhem, een restaurant waar ze eigenlijk alles behalve konijnenvoer serveren. Kan ik jullie verklappen. Ik heb ontzettend lekker gegeten.
Afgelopen donderdag was ik aanwezig bij de presentatie van het kookboek Comptoir Libanais Feest! De presentatie vond plaats in het recent geopende restaurant van Comptoir Libanais in Utrecht, waar ik eerder al lekker at. Om het feest compleet te maken was de oprichter van de keten en de schrijver van het kookboek Tony Kitous zelf ook aanwezig. Op het menu stonden dit keer allerlei gerechten uit het Comptoir Libanais Feest kookboek en yep: ook deze keer was het eten lekker!
Het komt wel eens voor dat mensen denken dat mijn blog een winkel is en dat ze van alles bij mij kunnen bestellen, van taart tot (verzorgings)producten. Ik krijg zo nu en dan een mailtje met een (al dan niet enorme) order en soms willen mensen ook nog eens dat ik haast maak met het bezorgen ervan. Super grappig natuurlijk, want de producten die ik review eet ik gewoon zelf op. Daarna is het er niet meer. De Tony’s Chocolonely Limited Editions 2018 repen (en nee, die verkoop ik dus niet) waren ook bijzonder snel verdwenen, kan ik jullie verklappen.
Er komen nog steeds mensen bij die gluten uit hun dieet schrappen. Winkels springen daar handig op in door steeds meer bijzondere meelsoorten te verkopen. Sorghum bijvoorbeeld, of gierst of boekweit. Daar kan je zelf pasta van maken, maar ja hoe doe je dat eigenlijk? Als je een op een tarwemeel door glutenvrij meel gaat vervangen valt de hele boel waarschijnlijk totaal uit elkaar. In pasta 2.0 vind je recepten die wel werken.
Laatste reacties