Boekrecensie: De groene barbecue
Mag ik voordat ik De groene barbecue van Rukmini Iyer recenseer even iets zeggen? Ik wil namelijk even zeggen hoe blij ik ben dat de boekhandel weer open is! Dat betekent dat je er weer langs kunt gaan, nieuwe boeken kunt ontdekken en ter plekke kunt kopen, zonder afspraak. Heel fijn. Nu weer over naar De groene barbecue, in dit kookboek vind je 75 vegetarische en veganistische recepten voor op de barbecue, want vegetarisch of veganistisch barbecueën is prima mogelijk.
Ineens is het overal een hot item: Nederland moet van het gas af. Van het gas af betekent natuurlijk dat er allerlei aanpassingen moeten worden gedaan in huis. Zo kun je niet meer koken op je gasfornuis. De beste keuze is dan inductie, maar overgaan op inductie heeft best nog wat haken en ogen. Ik zet ze in deze blogpost voor je op een rij. 
Echt goede pizza is moeilijk zelf te maken. Voor echt Napolitaans deeg mag je bijvoorbeeld geen olie of ander vet gebruiken en heb je een houtgestookte pizza-oven nodig. Dit is niet echt iets wat iedereen thuis in de keuken heeft. Als ik zelf pizza maak mik dus op iets wat lekker is en mijn verlangen naar pizza stilt, maar niet per se naar iets wat 100% op de pizza van de goede pizzeria op de hoek lijkt. 
Als je van je eten houdt, is het je grootste vijand: lucht. Je weet, zo snel je het vacuüm van een fles wijn verbreekt, een pot jam opendraait of een zak opent, begint de tijd te lopen. Daar komt de nanostopper in beeld. Dit is een universeel vacuümsysteem dat maakt dat je voedsel langer mee gaat.
De aardappeleters is niet alleen een wereldberoemd schilderij van Van Gogh, ergens in een stil museum, het was ook een televisieserie van twee seizoenen over de achtergrond van gerechten die we in Nederland allemaal kennen. Dit dit programma ging Joris Vermeer op zoek naar de herkomst en geschiedenis van bijvoorbeeld spaghetti bolognese of moussaka belanden ze in allerlei landen op allerlei plekken. Keukens, maar ook aardappelvelden en grafkelders. 
Eten maakt heftige emoties los bij mensen. Brood maak heftige emoties los bij mensen. Dat heb ik wel gemerkt toen ik 
Eten als de beste is de nieuwste loot aan de River Cottageboom. Na zijn recente avonturen in televisieland, waar hij zich onder andere inzette tegen (single use) plastic en de handel in dieren is hij weer de keuken in gedoken. Schijnbaar heeft zijn tv-programma Britain’s fat fight veel indruk op hem gemaakt, want in dit kookboek gooit hij het over een andere boeg.
De geuren van de wereld is het nieuwe boek van Harold McGee. Hij heeft tien jaar gewerkt aan aan een boek over geuren en dan niet alleen de geuren van ingrediënten van koken en eten, nee van de geuren van de wereld. Van de geur van geitenstallen, tot planten, van insecten tot kattenpis, van tenenkaas tot waarom je zo graag aan het haar van je geliefde ruikt. In dit boek van 645 pagina’s staat heel heel veel informatie.
Waffles and Mochi is een nieuwe serie op Netflix. Toen ik de aankondiging zag werd ik al enthousiast. Zo snel het online kwam heb ik de hele serie in twee avonden gekeken. 
Theeleut als ik ben stond Anassa altijd hoog op mijn lijstje. Hun onderschrift is exceptional Hellenic products en ik zie dan meteen zonnige heuvels en eilanden voor mij; kruidenplanten die wuiven in de zon. Dat kan alleen niets anders dan lekkere thee opleveren denk ik dan. Hun huisstijl is ook geweldig. Ingetogen grijs met zwart-witte pentekeningen en een vleugje goud hier en daar. Dat spreekt mij enorm aan. 
Met een glas limonade van Roze bunker in de hand verklaar ik het limonadeseizoen voor geopend. Ja het limonadeseizoen, vergeet rokjes, zonnebrillen of terrassen. Ik zit graag met een glas limonade in de hand in mijn spiksplinternieuwe achtertuin. Nog geen plant te zien maar dat mag de pret niet drukken.
Laatste reacties